Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2015

Κοντά στις Μούσες

Κι όταν η Θεογέννητη Κλειώ
τον πάπυρο ξεδίπλωσε για να εξιστορήσει,
οι Μούσες οι υπόλοιπες τα δυνατά τους βάλαν.

Τότε τριγύρω μέθυσε της Ευτέρπης ο γλυκόλαλος αυλός,
της Τερψιχόρης τα κρινένια δάχτυλα ασπάστηκαν τη λύρα
και το κορμί της Ερατώς κυρίεψε φλόγα γλυκιά,
το διέτρεξε αρχέγονος παλμός
και με πανάρχαια γλώσσα,- γλώσσα χορού-, διηγήθηκε.....

Κλονίστηκε τότε ο Όλυμπος ο χιονοσκέπαστος
μπροστά στο άκουσμα το ανείπωτο
κι ο Ίμερος για μια στιγμή γνήσια νόμισε την ομορφιά του.
Τότε.....
η Θάλεια που από πάντα κωμωδεί εγέλασε
κι η Μελπομένη γνωρίζοντας πως όλα πάνε πάντα δυο,
έφτιαξε τραγωδία.
Κι έπειτα.....
Κι έπειτα η Μούσα η Πολύμνια διηγήθηκε.....

Να ήταν όνειρο;.....Κατάπληξη.....
Ο Ελικών στον ουρανό υψώθηκε
και φάνηκε ο Πήγασος που αλύπητα τον χτύπαγε
με τ’ ακροπέταλά του.
Κι η Ιπποκρήνη,
του Ποσειδώνα του αφέντη της την εντολή γνωρίζοντας,
σημαδιακά ανάβλυσε.

Και τότε.....αχ τότε.....
η Ουρανία κι η Καλλιόπη οι Θεόπνευστες
ποίηση φτιάξαν.....

Αυτά διηγήθηκε μια μέρα ο Ησίοδος
κι όρκο βαρύ ορκιζόταν πως η Κλειώ γραμμένα τα ΄δωσε,
μαζί με μία δάφνη
και με το χρίσμα το Θεϊκό του ποιητή.....

(Κ. Μπούζας: Κοντά στις Μούσες, 1997)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου