Κάποια παιδιά

 

Υπάρχει μια παρέα από παιδιά, από εκείνα με το φωτεινό πρόσωπο. Που δε μισούν κανέναν. Που δε μνησικακούν, δεν οργίζονται, δε φθονούν. Που δεν εκδικούνται.

Είναι εκείνα τα παιδιά, που έχουν στα χείλη τους χαραγμένο το χαμόγελο. Που χαιρετούν εγκάρδια τον απέναντι, κι ας μην τον γνωρίζουν. Που ανασαίνουν βαθιά, όταν φυσάει αεράκι. Που τραγουδούν σε κάθε ευκαιρία. Που σιγοσφυρίζουν σκοπούς, παρέα με τα πουλιά. Που παίζουν με τη βροχή, παγιδεύοντας το νερό – ή έστω προσπαθώντας το – στις παλάμες τους.

Αυτά λοιπόν τα παιδιά ποτέ δεν το βάζουν κάτω. Αν τα πουλιά λείψουν, σφυρίζουν τότε πιο δυνατά, φωνάζοντάς τα πίσω. Κι αν ο αέρας λιγοστέψει, βαθαίνουν την ανάσα τους. Αν, πάλι, ο άνεμος δυναμώσει, τον παραβγαίνουν στο τρέξιμο, γελώντας. Κι αν η βροχή γίνει μπόρα, καθόλου δεν τα εμποδίζει να βρουν άλλα παιχνίδια, τσαλαβουτώντας στις λακκούβες, ή πηδώντας από πάνω τους. Κι άλλοτε, με το να βάζουν στοιχήματα για το γρήγορο τρέξιμο, ως την ασφάλεια κάποιου στέγαστρου.

Τα παιδιά αυτά δεν απογοητεύονται, αν ο απέναντι είναι δύσθυμος ή και δύστροπος ακόμη. Όταν τον συναντούν, πάντα χαμογελούν, για να εκμαιεύσουν και το δικό του χαμόγελο. Έστω δειλό, ή αμήχανο. Θα είναι κι αυτό μια αρχή. Κι αν συναντήσουν κάποιον συνοδοιπόρο, τότε τον κάνουν αδερφό και τον βάζουν στην παρέα, για όσο θέλει. Για λίγο, για πολύ, για πάντα…

Τα παιδιά της παρέας αυτής δεν κρατούν μαχαίρια. Δε σηκώνουν ρόπαλα. Δε σφίγγουν καν τις γροθιές τους. Στα χέρια τους κρατούν βιβλία, για την τροφή του μέσα ανθρώπου, ή εργαλεία της δουλειάς. Όπου μπορούν στα ρούχα τους, επιμένουν να στερεώνουν ένα λουλουδάκι. Και κάποιες φορές, στα χέρια τους μπορεί να δεις ένα μικρό κομπολόι με πέτρες της γης.

Τώρα τελευταία, αφού τόσο καιρό χαιρετιόμασταν χωρίς να γνωριζόμαστε, τα παιδιά εκείνης της παρέας μάς συστήθηκαν. Είναι ο Άγγελος, ο Νικηφόρος, ο Φώτης και ο Θεολόγης. Και η Ελπίδα, η Χαρά, η Σοφία και η Αγάπη. Θα ήταν σίγουρα ευχής έργο, να τους συναντήσετε κάποτε, έστω και τυχαία. Θα έχουν τόσα πολλά να σας πουν...

(Κώστας Μπούζας, 2026)