A free mobbed

They thought they squeezed me

In a dark cell

Without food

Without water

Without air

Without light

The silly….

I’ve already escaped

The moment that they didn’t take from me

That blue notebook and the old pencil….

Kostas Bouzas: 1993
Τranslation: G. Matraka

Peace

Peace,

Primitive sparkle in mind

Figure invisible in the glance.

Peace,

Moments breathe without start and end

Lonely flower lost in the labyrinth of the city

Plashing surrounded by some purple clouds

Peace,

White motif of passing-by pigeons,

Corolla bright in every sun’s crown.

Kostas Bouzas: 1994
Τranslation: G. Matraka

The Landscape

Have you ever noticed the waves?

They go up like deities and only then, for one moment they acquire

Consciousness of their power.

Sometimes grey, sometimes green but always threatening.

Certainly you feel something the moment 

when they meet each other

On the rock, (with madness) in order to crave them deeper.

Later when they will break in pieces with nonchalance

And they will leave, too, then, try

To see in the luminosity of the sun

Some drops which are lost in the rock’s jags

I adore them! 

Kostas Bouzas :1993
Τranslation: G. Matraka

Iron tears

They melted me in the foundry

They poured me in stamps

They hit me on the anvil

They shaped me….

Consequently, irrevocably?

Always there is the oxygen’s flame

Or something like that.

Kostas Bouzas: 1993
Τranslation: G. Matraka

Eye witness

A star is blowing out tonight,

Don’t feel sorry

Every life has its own beginning and end.

The stars couldn’t be an exception

Besides, think, their colour needs years and years to reach here

Furthermore, when you saw it for the first time

It was already dead….

Kostas Bouzas: 1993
Τranslation: G. Matraka

ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΖΩΗ

Τα παραμύθια έχουν γίνει οι εμμονές μας,

δεν κάνουμε εμείς χωρίς αυτά.

Σ’ οθόνες μέσα ζούμε τις ζωές μας

και σε ανιήλαγα δωμάτια, κλειστά.

Στους δρόμους περπατάμε υπνωτισμένοι,

δεν μας αγγίζει πια καμία ομορφιά.

Θαρρείς και προχωράμε κουρδισμένοι,

σ’ επιλεγμένη από τα πριν στενή τροχιά.

Στα πάρκα δεν καθόμαστε πια τώρα,

λουλούδια δεν προσφέρουμε ποτέ,

δεν ανταλλάσσουμε καθόλου πλέον δώρα,

τον διπλανό μας δεν φωνάζουμε αδερφέ.

Θα σε ρωτήσω αγαπητέ μου συμπολίτη

και θέλω να μου πεις ειλικρινά,

αν τον φτωχό ακόμα λες αλήτη,

αν τον συνάνθρωπό σου βλέπεις φιλικά.

Αν τελευταία αντίκρισες τα άστρα.

Αν κάποτε ατένισες μακριά.

Αν γύρω σου ακόμα χτίζεις κάστρα.

Αν χαμογέλασες ποτέ σου στα παιδιά.

Τα παραμύθια έχουν γίνει οι εμμονές σου,

σε ψεύτικες εικόνες μέσα ζεις,

με πλαστικές χαρές γεμίζεις τις στιγμές σου       

με δόξα χάρτινη πασχίζεις να σωθείς.

 

           (Κώστας Μπούζας: 2010)